درباره
فروغ حقانی (متولد ۱۳۶۲، اصفهان) هنرمندی خودآموخته است که در رشت، نزدیک ساحل خزر، زندگی و کار می‌کند. در ۱۳۹۵، وقتی دخترش را باردار بود، سوزن‌دوزی را شروع کرد.
پاییز ۱۴۰۰ مداد دخترش را برداشت و پشت سر هم چهره‌هایی ترسیده، خشمگین و سوگوار کشید. بعد پاستل روغنی روی مقوا آمد که با ناخن خراشیده می‌شد، و پس از آن نخ و پارچه: سرهای لحافی، موجودات مخملی، پیکره‌های بزرگ آویخته و، تازه‌تر از همه، نهال‌ها، ریشه‌ها و لانه‌های پارچه‌ای.
کارش با نگاهی روانکاوانه به زنانگی، مادری و رشد می‌پردازد. در مهر ۱۴۰۵ نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش، «فروغ»، را در گالری اکنون اصفهان برپا کرد.
بیانیه
دردهایمان به اندازه‌ی یک تاریخ قدمت دارند،
امانمان را بریده‌اند.
باید فروغی بر تاریکی درون افکند،
تا درد آنچه را پنهان کرده بود، آشکار کند.
باشد که زندگی کنیم.
از شعر خود فروغ.
کارم از چهره شروع می‌شود، جایی که آنچه سرکوب شده دوباره به سطح می‌آید. نخستین چهره‌ها چشم‌هایی درشت و ترسیده داشتند و پوستی پر از خط، انگار ارزش هر چهره به شمار زخم‌هایش بود. بعدها خط‌ها به خراش روی پاستل روغنی بدل شدند و بعد به کوک.
نخ به من اجازه می‌دهد هم‌زمان توصیف کنم و ترمیم کنم: هر سر، پیکره یا گیاهی که می‌دوزم هم زخمی را نگه می‌دارد و هم مراقبتی را. موضوع کارم زنانگی، مادری و رشد است. مصالح من به تن نزدیک‌اند: پارچه، لایی، منجوق، سیم و نقاشی یک کودک.
گاه‌شمار
- ۱۳۹۵
- نخستین سوزن‌دوزی‌ها، در دوران بارداری
- ۱۴۰۰
- آغاز طراحی چهره با مداد، راپید و مدادرنگی؛ نخستین چهره‌های پارچه‌ای در ۱۴۰۱
- ۱۴۰۲
- چهره‌های بزرگ با پاستل روغنی روی مقوا؛ نخستین «عروسک نقاشی» در اسفند
- ۱۴۰۳
- پیکره‌های نرم و کار در طبیعت؛ «عروسک نقاشی» ادامه می‌یابد
- ۱۴۰۴
- گیاهان پارچه‌ای: نهال، گل، ریشه و لانه
- ۱۴۰۵
- ماسک‌های سرامیکی؛ نخستین نمایشگاه انفرادی، «فروغ»، اصفهان